Masz pytania? Zadzwoń! +48 782 499 997

Masz pytania? Zadzwoń!

Lighthief

Recykling farm wiatrowych czyli co się dzieje z wiatrakami, kiedy nie są nam już potrzebne…

Współczesna energia wiatrowa przekształca energię kinetyczną (ruchu) wiatru w energię mechaniczną. Dzieje się to poprzez obracanie dużych ramion z włókna szklanego, które następnie obracają generator wytwarzający energię elektryczną.

Turbiny wiatrowe, mogą być zlokalizowane na lądzie lub na morzu. Projekty turbin ewoluowały z biegiem czasu, zwiększając rozmiar i wydajność, ostatecznie prowadząc do większej mocy wytwórczej.

Podstawową konstrukcją dzisiejszych turbin komercyjnych są turbiny wiatrowe o poziomej osi składające się z wirnika z trzema łopatkami z włókna szklanego przymocowanymi do piasty, która sama jest przymocowana do części centralnej (gondoli), która jest zamontowana na stalowej wieży.

Różne inne maszyny i fundamenty betonowe są również uwzględnione w projektach nowoczesnych turbin wiatrowych, które składają się z ponad 8 000 części na turbinęŁopaty turbin wiatrowych mają średnio około 50 metrów długości a wraz z ostatnimi trendami stosowania dłuższych łopatek w większych turbinach i wyższych wieżach w celu zwiększenia produkcji energii elektrycznej, niektóre z największych obecnie produkowanych łopat osiągają 60-80 metrów długości.

Pod względem trwałości turbiny wiatrowe wytrzymują średnio około 25 lat. Około 85 procent materiałów składowych turbiny – takich jak stal, drut miedziany, elektronika i przekładnia – można poddać recyklingowi lub ponownie wykorzystać.

Największym wyzwaniem dla recyklingu są ruchome łopatki wiatraków, ponieważ są wykonane z włókna szklanego (materiału kompozytowego), dzięki czemu są lekkie, aby zapewnić wydajność, a jednocześnie wystarczająco wytrzymałe, aby wytrzymać burze. Mieszany charakter materiału tych elementów sprawia, że ​​oddzielenie plastiku od włókien szklanych w celu ponownego przetworzenia na nadający się do obróbki materiał z włókna szklanego jest trudne – a wytrzymałość potrzebna ostrzom oznacza, że ​​ich rozerwanie jest również trudne pod względem fizycznym.

Łopaty turbin wiatrowych wymagają utylizacji lub recyklingu, gdy turbiny są wycofywane z eksploatacji na etapie końcowego użytkowania lub gdy farmy wiatrowe są modernizowane w procesie znanym jako repowering – montuje się turbiny o większej mocy. Ostrza można wymienić na bardziej nowoczesne i zwykle większe.

Chociaż możliwe jest pocięcie ostrzy na kilka części na miejscu podczas procesu wycofywania z eksploatacji lub ponownego zasilania, części te są nadal trudne i kosztowne w transporcie w celu recyklingu lub utylizacji. A proces cięcia niezwykle mocnych brzeszczotów wymaga ogromnego sprzętu, takiego jak piły linowe montowane na pojazdach lub piły diamentowe, podobne do używanych w kamieniołomach. Ponieważ obecnie jest tak niewiele opcji recyklingu ostrzy, zdecydowana większość tych, które osiągają koniec użytkowania, jest albo składowana w różnych miejscach, albo wywożona na wysypiska śmieci albo najczęściej zakopywana na terenach pustynnych jako śmieci mało szkodliwe (łopaty turbin zazwyczaj nie mają wpływu na środowisku, w którym są zakopane)

Szacuje się, że 14 000 łopat turbin wiatrowych zostanie wycofanych z eksploatacji w ciągu najbliższych kilku lat w samej Europie – jeśli zatem nie zostanie opracowana właściwa metoda ich recyklingu skończymy zakopując je w ziemi lub składując na ogromnych wysypiskach.

Testuje się obecnie kilka metod – Niemcy na przykład dokonują recyklingu łopatek turbiny w cement; działa recykling mechaniczny, solwoliza i piroliza; testuje się użycie wycofanych z eksploatacji łopat w projektach inżynierii lądowej jako części konstrukcji lub wież linii energetycznej. Ciekawym rozwiązaniem byłyby na pewno wiatraki z